"Rüyamda bir ayçiçeği tarlasındaydım" dedi Füsun. "Ve ayçiçekleri hafif rüzgârda tuhaf bir şekilde dalgalanıyordu. Nedense çok korkutucuydu, bağırmak istedim ama bağıramadım."
Henüz 183. sayfadayım. Bir yandan kitabı, bir an elimden düşürmek istemiyorum, bitirir bitirmez müzeye adımımı atmak istiyorum. Tabii okurken müze için verilen tüm bilgileri de zihnime yerleştiriyorum. Bir yandan da Masumiyet Müzesi'ni bitirmek ve ondan ayrılmak istemiyorum. Belki geç kalmış bir büyü benimkisi ama yine de çok güzel. Çünkü okur okumaz soluğu Müzede alabileceğim!
