adam II

Kırık bir ayna kaldı, senden bana.

Tadına doyamadığım bir sen vardın.

Kırılanın yalnız kalbim olduğunu elbette biliyordun ya.

Büyüdükçe avunurum sandın.

Ah be adam onca yol yürüdük, 

onca sen doldurdum aklımın odalarına..

Pamuk şekeri değil ki bir anlık olsun.

Kim bilir usulca sevmen bundandı.

Aşk..

Aşıksan tüm gücünü yitiriyordun.

Bana öyle bir sen bıraktın ki

İncindikçe savruluyorum..

Savaştıkça kendime yeniliyorum.

Bitmeyecek sandım, be adam

Bitmesin istedim!

Hangi aşk, gün batımına karşı koyabilmiş ki..

Çocukluğuma ver.

adam

Peri tozu gibi serpilmiş aşk.

Nasıl bilebilirdim yağmuruna tutulacağımı?

Ben bile kendime sığınamazken,

kalbime böylesi hükmedişin..

Bitmeyecek sanıyorsun.

Sessiz ellerimi tutuyorsun

Yüreğimden öpüyorsun

Gözlerini kırpmadan bakıyorsun ya

Yetiyor..

Ya gidişin,

Ah be adam!

Kaç ah sığındı, yokluğuna

Kaç keşke deyişim..

Ben seni usul usul sevdim.

Unutmak tek kelime üç hece

Unutmak yedi harf,

Unutmak yağmurunda sensiz ıslanmak.

Ya unut(ama)mak..!

şehrimde

bir şehirdeyim ki geceleri sokak lambaları suretini yansıtır

sesinle yankılanır, dört duvar..

bir şehirdeyim ki yağan yağmur seni haykırır

adınla çağırır, rüzgar..

bir şehirdeyim ki hangi caddesinden geçsem sen kokar

geçip giderken bıraktığın tenin kokar..

bir şehirdeyim ki güneş her sabah, sana doğar

gözlerinle uyanır, aşkınla yakar..

bir şehirdeyim ki sevgilim, sensizlik can yakar!

kayıp.

masal

 onca sebep var, onca endişe.

gülmek için sesine ihtiyacım var,

hissetmek için tenine..

yollar, yol ayrımları.

seni bana getiren yıllar var!

onca heyecan, onca kalp ağrısı.

sonu mutlu biten masallar var.

görmek için gözlerine, sevmek için kalbine

benim sana

ihtiyacım var.

çizgi

su sesi ve dalga
kuş sesi ve rüzgar
nefes ve kalp atışın
gözler ve buğusu
gölgen ve sen
sonra...
sen ve ben,
kadar net değil
hiçbir çizgi.
tüm ufuklar bizim..

hayat ağacı

hani martılar konar ya kalbinin dallarına..

bir nefeste hapsettiğimiz sevgiler

biriktiririz, ruhlarımıza eş. 

kelebek gibi bir günlük değil

martılar gibi özgür büyür sevdamız.

kin, nefret, acı ve keder..

hepsi için bir dalımız vardır ama

en çok sevdanın dallarında yeşerir, umutlarımız..

kimisi döker yapraklarını

kimisi "hala hayat var" dedirtir.

kimisi biraz daha kök verirken

kimisi kırılır, en derin yerinden.

hayat ağacı, uzanan zeytin dallarına inat

martıların elinden tutar hep ve

en sevdiğine, gökyüzüne kavuşur.

mor ve ötesi - sor 

insan

bir gece, bir ay.
doğmak için yetmiyor.
biliriz döneceğini, buluşur yine gün doğumu.
beklemek için sabır gerek.
sevmek için kalbi taşımak yetmiyor..
nice insanlar var ve boşlukta duran kalpleri.
görürüz kötülüğü, birikir umutlarımız.
susmak için sabır gerek.
bir sabah, bir güneş,
doğmak için yetiyor.
güneş mi dersin karanlık mı
odanı aydınlatan?
kalpleri kötü olana güneş bile yetmiyor.

kırmızı bisiklet

Tel örgüler,

şu düğüm düğüm olanlar

Sarıyorlar, sarmalıyorlar..

Oysa az ötede bir çift göz.

Hüzünlerini henüz akıtmış,

Öylece bakıyor.

Cam gibi gözlerinden korku akıyor..

Beş yaşına yeni basmış,

bilemedin altı.

Bir gürültüdür kopuyor,

çocuk yalnız, biçare!

İnsanlar kaçışıyor,

Çocuk yine yalnız,

camdan gözlerini sımsıkı kapatmış

elleri kulaklarında

yüreği ise güm güm!

Çok değil iki gün önce

annesinin koynunda huzurluyken

babası kırmızı bisikletini de almıştı hem.

Sahi nerededir şimdi?

Tüm sevdiklerinin gittiği yerde mi?

uyku

Ucu kırık bir tabak.
Üstü başı dağınık bir kadın
Saçlarını savuruyor, yine..
Yine sebepsiz rüyalar görüyor.
Tabakta bir dilim mutluluk
Lokma lokma yutuyor, kadın
Hemen bitmesin diye.
Öyle üzülmüyor da artık her şeye
Susuyor, dinliyor ama konuşmuyor..
Rüyalar görüyor, hani
Uyanır uyanmaz unuttuğu,
O uçsuz rüyalardan.
Bir lokma daha alıyor, sonra
tabağından..
Ağır ağır yumuyor, gözlerini
Uyku, hep en güzeli.

yıldızlar dökülür, sonsuza içimizden..

*

Bugün bir yıldızın daha ölüm yıl dönümü. Bir büyük usta, o çok sevdiği göğe bakma durağında. 

 senfoni

Önce sesin gelir aklıma
Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm
Güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli
Sonra cumartesi günleri gelir
Sonra gökyüzü gelir hemen kurtulurum
Bir yağmur yağsa da, beraber ıslansak.

Kırk kere söyledim bir daha söylerim
Savaşta ve barışta, karada ve denizde,
Düşkünlükte ve esenlikte
Zamanımız apayrı bize göre
Yanyana olduk mu elele
Aç kalsak ağlamayız biliyorum.

İçim güvercinleri okşamış gibi rahat
Sen yanımdayken ister istemez
Geniş meydanlarda akşam üstleri
Üst üste üç kere deniz, üç kere çınarlar.

Sen yanımdayken ister istemez
Uzak ırmakları hatırlıyorum.

Ara sıra düşmüyor değil aklıma
Yabancı kadınların sıcaklığı
Ama Allah bilir ya, ne saklıyayım
Yanında ihtiyarlamak istiyorum...

Turgut Uyar
                                                                                      * https://melanous.wordpress.com/

emanet

Ruh kayıp,

Kelimeler kayıp.

Uçurtmam, buluta asılı

Kalbim yağmurlara emanet...

Varsın güneş gözlerimi alsın

Bak!

Tepenin ardından yükselmekte

Bir kara bulut.

Gök ağlıyor,

Ben ağlıyorum

Tüm kötülükleri

Şeytan uçurtmamla savuruyorum

Suskunluğum, 

Gelecek fırtınanın habercisi değil,

Bu kez.

Dilim, kelamım sana emanet...

bir kuş

zırhını indir, dedi.

ölmemen için

savaşman gerekmez

sen istemedikçe

kimse hissedemez, sevgini

kalbinle duy,

kalbinle gör,

kalbinle konuş.

sevmen için

duyulara ihtiyacın yok,

dedi.

sen istemedikçe

bilmemiz gerekmiyor...

kanatların olmadan da

karışırsın, gökyüzüne

yine okşar, rüzgar

yüzünü

yine uzanırsın, bulutların

üzerine

ve "bir sabah ardına kadar

açarsın, pencereni"dedi.

kanatsız bir kuş

konar, parmağına

tüm nefesini ona verirsin

seninle kalmasa da 

aşkımı kalbine üfledim,

dersin.

en azından denersin.

biraz ekmek biraz su

 sevmek için daha özgür, 

 susmak için daha cesur ol!

 bir parça huzurun ziyanı yok.

 yine düşünür, yine unutursun...

 vazgeçmek için daha umutlu,

 korkmak için daha suçlu ol!

 sen sordukça, çoğalıp

 bulut olur, gökyüzüne

 karışırsın...

 bağlanmak için daha inançlı,

 başlamak için daha sabırlı ol!

 bir yudum su kadar

 çoğalır, en fazla

 bir lokma ekmek kadar

 doyarsın...

 görmek için daha kararlı

 affetmek için daha cömert ol!

 yüreğin ne kadar yaralıysa

 bir o kadar çok sever.

 yine açarsın kapılarını

 yine soluklanırsın,

 omuzlarında.

 korkma! hiçbir giden 

 seni, senden eksiltmez.

tereddütsüz

bir ucu sararmış bir kağıt

henüz bilenmiş bir bıçak

hangisi daha keskin diye,

sorsalar...

gelecek seni yanıltır mıydı?

yoksa gözün kapalı

kağıt mı derdin?

hangisi daha

canını yakardı?

hangisine, gözlerini

emanet ederdin?

hangisi "kal" dese,

tereddütsüz

yaslardın, başını 

omzuna?

hangisine şiirler adardın?

kimbilir...

kukla

yalnızlık kirpiklerini dökünce
kukla toplar, kukla ağlar
kukla, kime dokunsa
hüzün saçar
sonra sen gelirsin.
dolaşmış iplerini,
çözersin kuklanın.
hüznünü çeker,
alırsın gözlerinden.
kukla yine ağlar,
düşürür damlalarını
sen toplarsın
o, yalnızlık peşinde
koşar...

sis

tüm düşler ve gerçekler adına,
içine çekilecek ne varsa,
bir nefeste
ve
en derinine
hepsini,
kalbime
hapsettim.

Kadın

Avuç avuç uzatmakta, ellerini
ve bir kol tutmakta, gözlerini...
Kirpikleri dökülmekte bir bir yüzüne.
Ağlasa, ıslansa kaybolacak sanki.
Sanki bir yüz kapatacak, gözlerini
ve çalacak dökülmüş kirpiklerini...
Tel tel dağılmakta saçları
ve ayırmakta bütün Asya’yı, Avrupa’yı…
Oysa yüzün demişti: "yüzün, aydınlık, bütün dünya gibi..."
Damla damla akmaktaydı, dudakları.
Boyansa bu kadar güzel olmazdı.
Kırmızıyı severdi, dünyayı sevdiği gibi...
Şimdi tutunsa, dokunsa bir el kaybolacaktı
ve o kırmızı, yakacaktı; kor dudakları...

mai

bütün özgürlükleri, maviye; bütün evreni, beyaza boyadım.
bulutlar, evren oldu; gökyüzü ise özgürlük...
mavi isterse, beyaz oluyordu.
başımın üstünde ellerimi taşımak gibi; beyaz, mavideydi.
kahverengi gözlerim bazen masmaviydi.
bense, kanat takmış bir güvercin!
bitiremediğim bir özgürlüğün sarhoşu ben, başka diyarlarda kanat çırpıyordum...
birden; beyaz belirivermişti.
şimdi kanatlarım yoktu, sanki.
bilmediğim bir evrenin üstüne çökmek, üzereydim.
mavilikler uçmuştu, gözlerimden.
yerine iki koca boşluk kalmıştı.
şimşek çakıyordu; yağmur yağıyordu, derin derin...
beyazlıklar gitmiş; kara bulutlar kaplamıştı, her yanı.
sadece bir an gökyüzü benim olmuştu.
kanatlarım kırılmış; kelepçelenmişti, güvercin.
şimdi yalnızca, bir pranganın koyu esareti kaldı...

dil-i şeyda

kırma kalbimi.
bana ellerinle dokunma.
usul usul, ben bilmeden, görmeden,bak sadece.
görmek yetmez, bak bana!
işit beni.
duy neler söylemekte; dilim, kelâmım..
fısılda efsûnunu.
ruhum aşk dolsun..
susma!
susarsan, bir ateş sönecek.
bir destan ki bitmeyecek!
bana ellerinle dokunma.
dokunursan, gidersen..
bir dağ yanacak.
gömülecek bir kara tabut.
bir yağmur ki dinmeyecek.
düşle beni.
yum gözlerini ki aralansın bütün suretim..
bilsin, nurunu, efsûnunu.
bilsin ki görmek kâfi değil.
susma.. bana ellerinle dokunma.
dil-i şeydayım ben.
yer, gök, gece, gündüz benimle.
duy beni, sevgilim.
duy, beni...

KIRMIZI

Bir, iki, üç…
Zaman bitti.
Şimdi her yan kırmızı.
Zoraki mutluluklara gerek yok.
Avcum kırmızı, avcum kara,
avcum dolu.
Başka bir ele gerek yok.
Ve üç, dört…
Son!
Gitmeliydim, sense kaldın.
Uzun bekleyişlere gerek yok.
Yitmiştik.
Beş, altı, yedi…
Sırası geldi.
Şimdi her yan kara,
tıpkı gözlerin gibi.
Mahmur bakışlara gerek yok.
Yolumuz bitti.
Sekiz, dokuz, on.
Bom!
Güneş patladı.
Aşk, yananındı.
Gittim ve yandım.