Kalbimi okuyan, taa içine işleyen, ruhuma dokunan bi küçük hikaye.
Bi küçük eylül meselesi gibi esip geçiyor, hayat üzerimden.
Ne yana dönsem kırık dökük bir anı var. Aşk için geçen zamanlar var.
Aslında nasıl yitik, buruk olduğunu bu hikaye anlatıyor, bana.
Bir adam seversin, düşlerine sararsın, aşk için yapmayacağın şey yoktur.
Çok sonra anlıyor, insan. Hayat, kısa... Hayat, bir anlık kara sevda.
Hem şarkı ne diyor;
"sen beni boşuna hiç kalbinin oralara koyma, kollarını bana sarma, kalamam oralarda.."
Sahi sonsuz sevgi var mıdır? Sonsuz güven, sonsuz bir vazgeçiş, sonsuz sahiplenme..
Sonsuz olmayan her şey için beni, bana bırakmalısın.
Aşktan vazgeçmek demek, kalbini saracak o insanın hiç gelmemesi demek.
Aşktan vazgeçmek demek, içindeki tüm o mutluluk perilerini özgür bırakmak demek.
Aşktan vazgeçmek, aşk için ölmekten daha gururlu, daha huzurlu ve daha küskün..
Hem kanatlarım var, ruhumda. Karanlıkta da yürüyebilirim.
♫♫♫
